فمن قضيت له بشىء من حق اخيه فانّما اقطع له قطعة من النار . دو مرد بودند در عهد رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلم يكى امرؤ القيس بن عابس الكندى و ديگر عبدان بن الاشوع ، با يكديگر خصومت كردند بضيعتى كه ميان ايشان بود . امرؤ القيس خواست تا سوگند خورد و حق خود بر وى بسوگند درست كند ، اللَّه تعالى آيت فرستاد كه - إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ أَيْمانِهِمْ ثَمَناً قَلِيلًا ميگويد - ايشان كه مىخرند بفروختن عهد خداى و سوگندان خويش بهاى اندك ، ايشان را در آن جهان بهرهء نيست . پس چون رسول خدا اين آيت بر وى خواند . سوگند نخورد و خصومت بگذاشت ، و آن زمين كه در آن خصومت ميرفت بعبدان باز گذاشت . پس خداى تعالى در شأن ايشان اين آيت فرستاد : وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْباطِلِ . . . الى آخرها . يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ . . . الآية معاذ جبل و ثعلبة بن غنم - هر دو از رسول خدا پرسيدند - كه اين ماه نو چونست كه مىافزايد و مىكاهد ؟ و بر يك صفت نمىپايد ؟ رب العالمين بجواب ايشان اين آيت فرستاد - قُلْ هِيَ مَواقِيتُ لِلنَّاسِ . . . گفت - ايشان را جواب ده كه - حكمت در زيادت و نقصان ماه نو آنست كه تا هنگامها و وقتها بر مردم روشن شود ، و راه برند به مزد مزدوران ، و عدت زنان ، و مدت باروران ، و محل دينها ، و تحقيق شرطها ، و نيز ماه رمضان ، و فطر ، و روزگار حج ، و ترتيب آن به اين روشن مىشود و بر خلق آسان . قال ابو هريره بلغ رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلّم ان الناس يتقدمون الشهر بصيام يوم و يومين ، فقال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - انّ اللَّه جعل الاهلة مواقيت اذا رأيتموها صوموا ، و اذا رأيتموها فافطروا ، فان غمّ عليكم فأتموا ثلثين » گفته‌اند - كه هلال اول ماه است تا دو شب بگذرد و بقول بعضى سه شب و بقول بعضى هفت شب ، پس قمر گويند تا آخر ماه . وَ لَيْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ ظُهُورِها - حمزه و كسايى و بو بكر